Willem Haandrikman

Geboren in 1951 te Gieterveen, Noord-Oost Drenthe. Met name door de liedjes van onder andere Boudewijn de Groot en Armand probeerde ik half jaren zestig gedichten/liedteksten te schrijven. Terzelfder tijd begon ik gitaar te spelen en eind jaren ’60 begon ik -voornamelijk in jeugdcentra- met liedjes van onder andere Woody Guthrie, Bob Dylan, Donovan en van mijzelf op te treden. Tussendoor droeg ik eigen gedichten voor. Mijn eerste versjes verschenen vanaf 1970 in periodieken. Met het zingen en optreden ben ik halverwege de jaren ’80 gestopt. Folkmuziek was uit de mode, disco really made it, jeugdcentra gingen dicht en ik wilde mij liever bezighouden met het schrijven van verhalen en light verse gedichten, gewoonlijk versjes genoemd. In 1973 verscheen voor het eerst een gedicht van mij in een echt boekje. In 1975 verscheen mijn eerste bundel, spoedig gevolgd door een tweede en in 1993 met een derde. Het schrijven van poĆ«zie stokte langzamerhand en werd steeds meer overgenomen door proza. Door de jaren heen verscheen er werk (gedichten & verhalen) in zo’n 25 verschillende bundels/boeken. Ik ben lid van ‘De Drentse Schrieverskring’. Verder schrijf ik sinds 2013 elke maand een column voor de site ‘Gieterveen.com’ (ook via ‘veenberichten.nl’ te lezen), lever bijdragen aan het Drents Literair Tiedschrift Roet en heb enige portretten van gevangenen c.q slachtoffers van het voormalig Kamp Westerbork geschreven. Vanaf half 2017 tot eind 2018 schreef ik bijna elke dag een stukje bestaande uit 169 woorden, in totaal 555. Op mijn site www.veenberichten.nl zijn die allemaal te vinden onder de titel ‘Leven met ik’ (ze zijn na de inhoudsoverzicht per maand door te scrollen). Ze gaan over alledaagse zaken als ritjes door de Noordelijke provincies en verderop in het land, over muziek, schrijvers, huis, tuin en keukenzaken, kunst, milieu, kanker, wandelingen met of zonder hond, mijmeringen…. Vanaf 2019 schrijf ik, niet langer gebonden aan dat door mijzelf opgelegde getal van 169, vrijer en plaatste deze stukjes en verhalen, onder de titel Terwijl de wasmachine draait. Deze bestrijken de jaren 2019 en 2020. Met het volgende ‘boek’ ben ik in januari 2021 begonnen. De titel Onderliggend geluk is de tegenhanger van de aanduiding ‘onderliggend lijden’, dat door de uitbraak van het coronavirus ineens heel veel werd gebruikt. Het geluk zit ‘m mijns inziens in het feit dat wij -mijn vrouw en ik en de grote kring van naasten- er tot op heden (augustus ’21) goed doorheen zijn gekomen en dan mag je best wel van geluk spreken. Wij zijn weliswaar gevaccineerd (gevacciNOORD!), niettemin blijft het oppassen geblazen. Net als bij de vorige ‘boeken’ voeg ik regelmatig nieuwe stukken, al dan niet over actuele zaken, toe. Reageren kan via: hetburchtje@gmail.com. Ik wens u veel leesplezier. Hart. Groet, Willem.