1.1.26 Alles een jaartje ouder We staan er vaak niet bij stil, maar alles is weer een jaartje ouder. Tenminste ik hoor daar nooit iemand over. Ieder jaar tijdens deze dagen overvalt mij die gedachte. Alle platen en boeken, alle schrijvers, alle muzikanten zijn weer een jaar langer uit de tijd of -indien nog in leven- een jaartje ouder. Zo logisch als wat. Bomans is dit jaar al bijna even lang dood dan hij leefde. Leonard Nolens; de Vlaamse dichter, haalde 2026 net niet. Martin Bril is komende april al weer 17 jaar uit de tijd. Hoe zal hij zijn omgegaan met het aan hem toegeschreven fenomeen ‘rokjesdag’? Hij was van vóór #Metoo en het toxische begrip ‘woke’. Zal hij zich hebben verscholen achter het gegeven dat rokjesdag al kort na de oorlog te Rotterdam door men-weet-niet-wie werd bedacht? Nu lees ik nog regelmatig zijn als oprispingen neergepende woorden. Maar het is allemaal goed en weldoordacht. Twee groten uit het Nu; Tommy Wieringa en Arnon Grünberg. Ook weer een jaartje erbij. Lopen gestadig naar de jaren des onderscheids of zijn daar al overheen. Hoe dan ook, alles zakt weer een stukje verder op weg naar de totale vergetelheid.
En dan de muziek. Nog zie ik de foto van de enorme oploop van hippies nabij het Amerikaanse Woodstock. Er was sprake van een half miljoen bezoekers op weg naar een popfestival. We moesten nog even wennen aan dat woord: popfestival. Augustus 1969 was het. Ik had op weg naar mijn werk zoals ik vaker deed bij Bé Ritchie het Algemeen Dagblad gekocht en zag de toen al bijna iconische foto. Een rups van auto’s en mensen tot aan de horizon. In een straal van vele tientallen kilometers stond het verkeer compleet stil. Woodstock zou een eigen leven gaan leiden. Het kwam sindsdien regelmatig terug op optochtwagens en tijdens het carnaval. Aangepast aan de moderne tijd, dat wel. Paarse, fluoriserende en veel te weelderige pruiken en glitter alom. Het kind dat door John Sebastian (zanger van Lovin’ Spoonful) tijdens dit festival op aarde werd verwelkomt met een toepasselijk liedje, zal komende zomer zijn/haar 57ste verjaardag vieren. Dat hoop ik tenminste. De wereld is nogal in beweging en wie weet snoeit het nietsontziende republikeins mes elke culturele evenement dat niet in hun straatje past. Dit jaar zal het ook 63 jaar geleden zijn dat president Kennedy werd vermoord. 1963 + 63. Sindsdien is de wereld niet meer los gekomen van complottheorieën. De huidige maatschappij is doordesemt van dit kwaad. Gewiekste trollen voeden internet en AI laat ons het denken verleren.
Maar laat ik me houden aan mijn thema, dat alles weer een jaartje ouder wordt. Ook ik. In april word 75. Dan heb ik officieel drie kwarten van een eeuw achter de knopen. Ik tel mijn zegeningen en kijk naar de kast waarin mijn schriften en archiefdoosjes staan. Het is nog volop in beweging en zolang dat het geval is …. Aan het werk maar weer. Muziekje erbij. Dr Stangely Strange, Engelse folk uit de omvangrijke Fairport-boom en bijna even oud als Woodstock.
Overzicht overig schrijfwerk (in depot) Vanaf dat ik alledaagse beslommeringen en hetgeen me zoal bezighoud vastleg -eerst in schriften, later op typevellen en na ongeveer 2010 op de computer- bedenk ik titels. Van een schrift is vooraf moeilijk vast te stellen wanneer het vol zal worden, met een blogboek is dat een stuk makkelijker; die rond ik altijd af op de laatste dag van het jaar. Voor klad en opslag van gedichten en/of verhaaltjes gebruikte ik lange tijd tot 2000 Chinese schriften. Ik denk dat ik er zo’n 25 vol geklad heb (ik zou ze nog eens moeten nalopen en eventueel uitwerken). Ik noem ze zo, omdat ze van Chinese makelij zijn. Ze bestaan uit dun papier met een kartelrand aan de bovenkant en zijn ongeveer 200 pagina’s. Ze kenmerken zich verder door een zwarte harde kaft, een gelijmde rode rugband en eveneens gelijmde rode hoekpunten voor extra versteviging. Het soort dat ik vanaf eind jaren 70 gebruikte heb ik al lange tijd niet meer gezien. Wél de vereenvoudigde gladde versie. Vanaf 2000 ben ik gemarmerde, 400 bladzijden tellende kantoorschriften gaan gebruiken. Die waren toen in elke goede boekhandel te krijgen, maar naar verloop van tijd alleen nog bij Van der Kuijl te Assen. Ik noem ze blokschriften. De laatste twee exemplaren heb ik op 21 april 2023 gekocht. De winkelier zei me op mijn vraag dat ze steeds moeilijker te verkrijgen waren. Aanvankelijk was ik van plan één exemplaar à €14.95 te kopen, daar kon ik wel weer een poosje mee vooruit, maar na deze onheilsboodschap besloot ik ze allebei -zijn hele voorraad dus- aan te schaffen. Daarmee was ik mogelijk de laatste koper in een verre omtrek van deze blokschriften. Ik gebruik ze nog steeds als aantekeningenschriften. Er staat inmiddels een aardig rijtje. Voor de aardigheid verzon ik bij aanvang van een nieuw blokschrift altijd een titel. Dat werkte op een of andere manier plezierig. Dit zijn ze: 1)Chinese Schriften. 2)Dichterbij ga ik niet. 3)Beer op sokken. 4)Het aardse geniep. 5)Zwijnen zijn we! 6)Finale kwijting. 7)Liggende helden. 8)Stuitend gebrek. 9)Het moede hoofd. 10)Zolderberichten. 11)Nieuw vuur. 12)Schoon schip. 13)Volle vellen. 14)Nieuw oud zeer. 15)De Veelheid. 16)De ochtend roept reeds de avond aan. Of ik ze veel gebruik? Soms. Bijvoorbeeld om precies te weten wanneer we ergens waren of wanneer en hoe iets is gebeurd en wat ik dan voor een verhaal kan gebruiken. Want zaken/feiten moeten wel kloppen. Misschien juíst wel in een verzonnen verhaal. Vanaf 2013 ben ik geheel overgegaan op computeren. Niet dat ik geen aantekeningen meer maak. Het eerste jaar van de computerverhalen, heb ik getiteld: Leven in Groenthe. Groenthe is een samentrekking van Groningen en Drenthe. Het zijn 140 columns en verhalen. 2014: Kronieken en verhalen. 2015: Op afstand lijkt alles minder erg. 2016: Wat zo dichtbij is, zo ver-halen. 2017 + 18: Leven met ik -169woordenstukjes (totaal 555 – eerste blogboek, want vanaf 2017 ben ik geheel overgegaan op het via internet publiceren van mijn zogenaamde blogboekverhalen). 2019 + 20: Terwijl de wasmachine draait – blogboek. 2021+ 22: Legoën op leeftijd – blogboek. 2023: Nou dan! – blogboek. 2024: Ongeneeslijk Drentig (ook in 2024) – blogboek. 2025: Van op site – blogboek. De meeste van die blogboeken bevatten zo tussen de 100 en 125 columns, gedichten en verhalen. Daarnaast -vanaf mei 2013– de maandelijkse column voor Gieterveen.nl (inmiddels 159), de regelmatige bijdragen voor Roet (Drents literair tiedschrift) en sinds kort voor Ons Erfdeel, Gieten. Voor een overzicht van bijdragen in bundels en boeken, zie op mijn site onder ‘veenberichten.nl’, op pagina ‘Willem Haandrikman’. Hier staan de bijdragen aan zo’n 10 bundels (onder andere Candlelicht 1 en2) en aan meerdere periodieken tot 2000 niet op. Dat laat ik maar voor wat het is. Vanaf januari ga ik hier verder met Man zonder baard memoirt – blogboek 2026.